Patrycja Racławska

Zasady Dobrej Praktyki Bankowej – teoria w zderzeniu z rzeczywistością

Czym są Zasady Dobrej Praktyki Bankowej?

Zasady Dobrej Praktyki Bankowej to nic innego jak kodeks zasad etycznych obowiązujących w środowisku bankowym. Treścią tych reguł są przyzwoite zachowania odpowiednie dla zawodowców, profesjonalistów – zwłaszcza wobec partnerów umów, klienta, a w szczególności konsumenta. Wiążą one dane środowisko, a osoby korzystające z usług bankowych mają prawo oczekiwać, że w kontaktach z bankiem, bank i osoby działające w jego imieniu będą się stosować do powyższych zasad.

Znaczenie prawne w obrocie Zasad Dobrej Praktyki Bankowej?

Kodeksy deontologiczne mają znaczenie prawne w różnych sferach, również w zakresie prawa zobowiązań. Mogą wyznaczać kryteria staranności zawodowej (art. 355 par. 2 KC) – tj. czy profesjonalista działa starannie, czy nie? Staranność z kolei jest elementem winy, ocenianej m.in. przez Sędziego w postępowaniu cywilnym i niej ustalamy, czy np. przy zawieraniu umowy kredytu profesjonalista był uczciwy w stosunku do partnera, czy poinformował klienta o wszystkich ryzykach związanych z oferowanym produktem – a jeżeli nie, to na kim spoczywa odpowiedzialność z uwagi na poczynione w wyżej wskazanym przedmiocie zaniechania. Naruszenie reguły deontologicznej może być oceniane jako delikt (art. 415 KC) – tak orzekł Sąd Najwyższy w 2006 r.

Reguły deontologiczne nie mają charakteru powszechnego, funkcjonują w ramach danej grupy zawodowej, w omawianym przypadku na rynku bankowym. Mogą wyznaczać kryteria prawidłowego wykonania zobowiązania (art. 354 KC).

Komisja Etyki Bankowej działająca przy Związku Banków Polskich określiła w omawianym dokumencie standardy, jakimi powinny kierować się banki oraz ich pracownicy w prowadzonych przez siebie działaniach, tak więc również przy zawieraniu umów ze swoimi klientami.

Zasady określone w ZDPB jakimi powinny kierować się banki w pracy z klientami!

Tak, w rozdziale 2 niniejszego dokumentu czytamy, że bank w stosunkach z klientami powinien postępować, mając na względzie szczególne zaufanie, jakim jest darzony oraz wysokie wymagania co do rzetelności, traktując wszystkich swoich klientów z należytą starannością. Bank nie jest ponadto uprawniony do wykorzystywania swojego profesjonalizmu w sposób naruszający interes klienta. Z dokumentu dowiadujemy się, że banki powinny informować klienta o rodzajach i warunkach świadczonych usług, wyjaśniając różnice między poszczególnymi oferowanymi usługami ze wskazaniem korzyści, które dana usługa gwarantuje oraz związanych z daną usługą ryzykach. Tak więc, jak wynika z powyższego przy zawieraniu umowy pożyczki czy kredytu, klient banku powinien otrzymać kompleksową informację na temat usługi, powinien rozumieć swój obowiązek zapłaty oraz ryzyko ekonomiczne, jakie w związku z umową na siebie przyjmuje, w gestii banku znajdują się obowiązek poinformowania klienta o tych wszystkich aspektach. Ponadto wszelkie informacje związane ze świadczoną usługą oraz przekazywane klientowi dokumenty winny być konstruowane w sposób precyzyjny i zrozumiały.

Zasady Dobrej Praktyki Bankowej, a postępowanie pracowników banków

Pracownicy banku wbrew pozorom nie mogą działać w myśl zasady – „po trupach do celu”, reguły ich działania również określane są przez Zasady Dobrej Praktyki Bankowej. Pracownik banku, w myśl wskazanych reguł oraz w kwestiach ważnych dla klientów, powinien wykonywać swoje obowiązki starannie i sumiennie, zgodnie z najlepszą wiedzą i wolą, w granicach dopuszczalnego ryzyka uzasadnionego interesem banku oraz wykorzystywać posiadaną wiedzę i kwalifikacje w interesie banku i jego klientów. Zasady Dobrej Praktyki Bankowej wskazują w sposób następujący odpowiedzialność pracownika banku za wypowiedziane przez niego sława, tak więc za wszelkie gwarancje, zapewnienia i przekazane informacje podczas procesu zawierania umowy:

“Sprawą honoru pracownika banku powinna być odpowiedzialność za wypowiadane przez niego słowa, którymi powinien czuć się związany tak, jak formalnie sporządzonym dokumentem. Pracownik banku powinien być uprzejmy i taktowny, udzielać rzetelnych informacji, rzeczowo wyjaśniać klientom istotę świadczonych przez bank usług, przy negocjacjach warunków umów udzielać informacji, które mają znaczenie dla zawieranej umowy”.

Z powyższego wynika, iż pracownicy banku nie mogą działać podstępnie w celu doprowadzenia do zawarcia umowy, rzetelnie muszą informować klienta o wszystkim, co ważne, a przede wszystkim muszą oni brać odpowiedzialność za wypowiedziane słowa i przekazane informacje. W przeciwnym razie mogą czekać ich konsekwencje…

Zasady odnoszące się do postępowania ze skargami i reklamacjami klientów

Tryb rozpatrywania reklamacji na działania pracowników banku i usług świadczonych przez banki określa oczywiście ustawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym. Ponadto na pewne obowiązku i zapewnienia wskazuje właśnie dokument Zasad Dobrej Praktyki Bankowej, który nakłada na banki między innymi obowiązek zapewnienia w miejscach obsługi, dostępnych dla klientów informacji o obowiązujących procedurach składania skarg i/lub reklamacji, wskazując w szczególności możliwe sposoby i/lub miejsca ich składania. Tak, więc podczas zawierania umowy, jak i jej prowadzenia powinniśmy być świadomi, że mamy możliwość skorzystania z instytucji reklamacji, to od banku powinniśmy uzyskać informację, jak i gdzie możemy ja złożyć. Bank po otrzymaniu skargi bądź reklamacji powinien poinformować o tym klienta, podając przy tym, jeżeli etap rozpoznania na to pozwala, przewidywany termin jej rozpatrzenia oraz jednostkę banku zobowiązaną do udzielenia odpowiedzi. Zasady Dobrej Praktyki Bankowej w kwestii terminu na rozpatrzenie reklamacji powtarzają wskazane już w ustawie, iż maksymalny termin udzielenia odpowiedzi nie powinien być dłuższy niż 30 dni. 4. Banki powinny zapewnić klientom informacje o działających przy Związku Banków Polskich:

1) Arbitrze Bankowym,
2) Sądzie Polubownym,
3) Komisji Etyki Bankowej.

Wskazuje się, że banki powinny dążyć do polubownego załatwiania sporów, powstających pomiędzy nimi a klientami, przedkładać terminowo wymagane dokumenty i niezbędne wyjaśnienia Arbitrowi Bankowemu w przypadku skierowania wniosku przez klienta do Arbitra Bankowego, a w przypadku spraw wykraczających poza właściwości bankowego arbitrażu konsumenckiego oraz braku możliwości polubownego rozstrzygnięcia w toku mediacji z klientem, powinny informować o możliwości skorzystania z sądownictwa polubownego prowadzonego przez samorząd bankowy. Tak, więc w teorii, jeżeli na tle wykonywanej umowy powstałby spór wynikły, chociażby z nieterminowej spłaty wydaje się, że bank przed wstąpieniem na drogę sądową powinien skorzystać w pierwszej kolejności z powyższych instrumentów.

zasady-dobrej-praktyki-bankowej
Zasady Dobrej Praktyki Bankowej

Nad przestrzeganiem przez banki i ich pracowników Zasad Dobrej Praktyki Bankowej nadzór sprawuje Komisja Etyki Bankowej przy Związku Banków Polskich. To ta instytucja winna podejmować działania w razie pojawienia się sygnałów o niepokojących praktykach na rynku finansowym dokonywanych przez podmioty dla których powyższy dokument jest wiążący. Zasady Dobrej Praktyki Bankowej i ich zawartość wydają się ideą bardzo szlachetną, lecz praktyka często wygląda inaczej niż pierwotne założenia, w razie niedochowania powyżej wskazanego warto powołać się w procesie na dokument będący przedmiotem niniejszego artykułu – Zasady Dobrej Praktyki Bankowej.

Zwrot za refinansowanie chwilówek – czy to możliwe? 2021 r.

Pożyczkodawcy obarczają pożyczkobiorców szeregiem opłat dodatkowych związanych z udzieleniem pożyczki, w przypadku tzw. “chwilówek”, czyli pożyczek udzielanych na stosunkowo nieduże kwoty oraz krótki okres spłaty przy zachowaniu minimum formalności. Komfort zaciągnięcia takiej pożyczki ma jednak swoje konsekwencje – zwykle są to prowizje pod różnymi postaciami, ponieważ z odsetek przy krótkim okresie spłaty pożyczkodawca nie może uzyskać zbyt wysokiego dochodu. W związku z ograniczonymi możliwościami uzyskania dochodu w tym sektorze finansowym pożyczkodawca w momencie pojawienia się problemu z terminową spłatą zastrzega sobie kolejny dochód w postaci wysokich prowizji za przedłużenie spłaty.

Czym jest refinansowanie pożyczki? Zwrot za refinansowanie chwilówek

Życie jest przewrotne i stawia nas w bardzo różnych sytuacjach, również w kwestii finansowania. W momencie takiego właśnie pojawienia się przemijających przeszkód z terminową spłatą swojego zobowiązania wiele firm pożyczkowych umożliwia, oczywiście za dodatkową opłatą, skorzystanie z opcji refinansowania pożyczki. Jest to propozycja, w której zaciągamy nowe zobowiązanie, najczęściej w firmie pożyczkowej zaprzyjaźnionej z tą, w której mamy bieżące zobowiązanie, z którego spłatą wystąpił problem.

Po przystąpieniu do takiej umowy, nasze stare zobowiązanie wygasa, ponieważ zostaje spłacone środkami od naszego nowego pożyczkodawcy, a nową pożyczkę spłacamy na nowych warunkach.

Sama procedura refinansowania u poszczególnych pożyczkodawców wygląda bardzo podobnie, a szczegółowe informacje o ofercie znajdziemy na witrynach firm. Procedura jest co do zasady taka sama jak przy udzieleniu standardowej pożyczki. Najczęściej należy założyć konto w serwisie internetowym pożyczkodawcy oraz złożyć wniosek o udzielenie konkretnej pożyczki na refinansowanie.

Refinansowanie to nie prolongata, czy przedłużenie spłaty pożyczki!

Refinansowanie oraz prolongata są pojęciami z zakresu sektora finansowego, które łatwo pomylić. Choć z pozoru podobne, to jednak wiele jest kwestii, które dzieli te dwa pojęcia, które powodują, że nie możemy używać ich wymiennie. Prolongata to instytucja, która pozwala nam na przedłużenie okresu spłaty istniejącego już zobowiązania, oferowana przez firmę, u której posiadamy dług. To rozwiązanie podobnie jak refinansowanie wiązać się może z dodatkowymi opłatami takimi jak opłata za przedłużenie okresu spłaty czy odsetki za opóźnienie lub kara umowna, jeśli taką zastrzega łącząca nas z wierzycielem umowa. Prolongata może się również wiązać z negatywnymi skutkami, których przy refinansowaniu nie zaistnieją. Będzie to na przykład wpisanie dłużnika do rejestru BIK.

Refinansowanie, czy to w ogóle legalne?

Nowelizacja prawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz niektórych innych wprowadziła ograniczenia dotyczące maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego. Od dnia wejścia nowej ustawy antylichwiarskiej w życie – 11 marca 2016 r. – koszty pozaodsetkowe pożyczki nie mogą przekraczać 25 proc. całkowitej kwoty kredytu i 30 proc. tej kwoty w stosunku rocznym. Pod wpływem takiego uregulowania większość firm pożyczkowych zaprzestała udzielania prolongaty, zastępując ją refinansowaniem – w teorii i bez stosowania nadużyć w tym przedmiocie, takie umowy refinansujące są zgodne z obowiązującym prawem.

Opłata za refinansowanie jako nienależna – zwrot za przedłużenie chwilówki

Po wprowadzeniu do obrotu prawnego powyższej ustawy firmy pożyczkowe bardzo szybko uruchomiły swoją kreatywność i znalazły sposób na obejście ograniczeń związanych z opłatami za przedłużenie spłaty, tak aby kolejnych zysków nie powiązać z zaciągniętym już zobowiązaniem, ponieważ w tej kwestii linia orzecznicza kształtowała się nie na korzyść przedsiębiorcy, a na korzyść konsumentów. I tak powstały refinansowania między “firmami siostrami”, często nawet powiązanymi – osobowo lub w inny sposób. Zaprzyjaźnione firmy odbijają między sobą zobowiązanie dłużnika, nakręcając sobie w ten sposób zysk, a po stronie dłużnika nakręcając spiralę zadłużenia. Opłata za refinansowanie w takim przypadku nie będzie niczym innym jak obejściem przepisów o kosztach maksymalnych.

Nie ma w tej kwestii ukształtowanej praktyki sądowej, lecz sądy w konkretnych przypadkach widząc pewien schemat działania firm, przychylają się do stanowiska, iż opłaty za refinansowanie jako sposób na obejście przepisów o kosztach maksymalnych jest nienależna i jako taka powinna podlegać zwrotowi lub zarachowaniu na poczet spłaty zobowiązania.

Stanowisko UOKiK dotyczące autorefinansowania zobowiązania przez firmy pożyczkowe – postępowanie w sprawie z Szybka Gotówka

Jednocześnie należy wskazać, że firmy często uciekają się również do tzw. autorefinansowania, czyli udzielania refinansownia bez wniosku kredytobiorcy, a więc poza jego świadomością. Uprawnienie do automatycznego finansowania starej pożyczki nowym zobowiązaniem ma wynikać z samej umowy pożyczki lub stanowiących doń załączników w postaci regulaminu, czy warunków ogólnych pożyczkobrania. Do UOKiK wpłynęły skargi m.in. na portal Szybka Gotówka dotyczące właśnie powyższej praktyki w przypadku pojawienia się problemu z terminową spłatą zobowiązania. W odpowiedzi na zgłaszane przez konsumentów zastrzeżenia Prezes UOKiK wskazał, że takie rolowanie pożyczek może stanowić w istocie próbę ominięcia przepisów o kosztach maksymalnych- w komunikacie prasowym z dnia 7 maja 2020 r. (Warszawa) podkreślał, przestrzegając pożyczkobiorców:

Firmy pożyczkowe nie mogą wykorzystywać trudnej sytuacji konsumentów potrzebujących pieniędzy. Muszą przestrzegać limitów wysokości pobieranych opłat i innych zasad ustalonych w ustawie o kredycie konsumenckim. Dlatego wszcząłem postępowanie wyjaśniające w sprawie platformy Szybka Gotówka. Chcę zbadać działalność tego portalu i ustalić, czy zasady oferowania pożyczek, ich refinansowanie i windykacja należności nie prowadzą do naruszenia zbiorowych interesów konsumentów.

mówi Tomasz Chróstny, prezes UOKiK

Opłaty za refinansowanie stanowią w istocie świadczenie nienależne pożyczkodawcy

Tym samym jeżeli wpadłeś w sidła podobnych praktyk pożyczkodawców, a Twój dług powiększany wielokrotnie poprzez mechanizm refinansowania rośnie zamiast maleć, warto zastanowić się nad podjęciem odpowiednich kroków prawnych. Refinansowanie pożyczek stanowiące próbę obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych godzi w zasady współżycia społecznego, a tym samym prowadzi do powstania świadczenia nienależnego uczynionego na rzecz pożyczkodawcy. Masz prawo domagać się zatem, by poczynione przez Ciebie wpłaty zostały zarachowane na poczet właściwego zobowiązania – tj. Kapitału pierwotnie udzielonej pożyczki, a w przypadku wystąpienia nadwyżki wpłat z tego tytułu – o zwrot nadpłaconych kwot.

Reklamacja na działania podmiotów rynku finansowego (reklamacja do banku) 2021 r.

Reklamacja na działania podmiotów rynku finansowego (np. reklamacja do banku) to instytucja uregulowana przepisami ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r.o rozpatrywaniu reklamacji na podmioty rynku finansowego. Regulacją tą mogą posłużyć się klienci banku, którzy czują, iż niektóre opłaty naliczane są niesłusznie lub kiedy bank w jakikolwiek inny sposób nie wywiązał się z umowy czy nadużył swojej silniejszej pozycji jako podmiotu profesjonalnego.

Tryb i forma składania reklamacji (reklamacja do banku)

Reklamację możemy złożyć w każdej jednostce podmiotu rynku finansowego obsługującej klientów (np. reklamacja do banku). Może to zrobić, działając w imieniu własnym lub zwrócić się o pomoc do profesjonalnego pełnomocnika. Nie wymaga się również żadnej szczególnej formy, w jakiej reklamacja powinna być złożona, banki jednak często przy zawieraniu umowy lub na swoich stronach udostępniają swoim klienta gotowe formularze, na których klient może wskazać swoje obiekcje czy kwestie wymagające jego zdaniem wyjaśnienia.

Ponadto art. 3 wspomnianej wcześniej ustawy wskazuję, iż reklamacja może być złożona:

  • w formie pisemnej – osobiście, w jednostce podmiotu rynku finansowego obsługującej klientów, albo przesyłką pocztową
  • ustnie – telefonicznie albo osobiście do protokołu podczas wizyty klienta w jednostce, o której mowa w pkt. 1;
  • w formie elektronicznej z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej, o ile takie środki zostały do tego celu wskazane przez podmiot rynku finansowego.

Podmiot rynku finansowego są zobowiązane do zamieszczenia w umowie zawieranej z klientem następujących informacji dotyczących procedury składania i rozpatrywania reklamacji:

  • miejsce i formę złożenia reklamacji;
  • terminu rozpatrzenia reklamacji;
  • sposób powiadomienia o rozpatrzeniu reklamacji.

Jak napisać reklamację – jakie informacje powinna zawierać reklamacja na działania podmiotów rynku finansowego (reklamacja do banku)?

Na wstępie należy wskazać informację, które umożliwią identyfikację nas jako klientów oraz produktu, który reklamujemy tj.

  • imię oraz nazwisko lub nazwę w przypadku działalności (warto również wskazać nr PESEL, NIP lub KRS, jeżeli posługiwaliśmy się nimi przy zawieraniu umowy);
  • aktualne dane kontaktowe, takie jak adres, numer telefonu;
  • numer identyfikacyjny produktu jak np. numer umowy wraz z dniem jej zawarcia, numer rachunku bankowego;

W dalszej kolejności przechodząc do merytorycznej części reklamacji, należy wskazać i dokładnie opisać działania banku, które naszym zdaniem wymagają wyjaśnienia lub postanowienia umowne, które wzbudziły nasze wątpliwości. Na koniec należy zdefiniować swoje oczekiwania oraz wnioski w związku z ewentualnym późniejszym uwzględnieniem przez bank naszej reklamacji, najlepiej poprzez wskazanie prostego żądania. Mile widziane jest również wskazanie preferowanej formy kontaktu np. mailowo lub pisemnie. (Dla celów dowodowych w ewentualnym przeniesieniu się sporu na drogę sądową preferuje się składanie reklamacji pisemnie, najlepiej za potwierdzeniem odbioru)

Tryb oraz czas rozpatrzenia reklamacji (reklamacja do banku)

Po złożeniu przez klienta reklamacji w banku zgodnie z wymogami, podmiot rynku finansowego rozpatruje reklamację i udziela klientowi odpowiedzi w postaci papierowej lub za pomocą innego trwałego nośnika informacji. Odpowiedź podmiot rynku finansowego może dostarczyć pocztą elektroniczną wyłącznie, jeśli klient taką formę wskaże w swojej reklamacji.

Odpowiedzi bank powinien udzielić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania reklamacji. Do zachowania terminu wystarczy wysłanie odpowiedzi przed jego upływem.

Istnieje sytuacja, w której bank będzie mógł zastrzec sobie na udzielenie odpowiedzi termin dłuższy niż dni 30. Ustawa w tym przypadku nie wylicza konkretnych sytuacji, jednakże mają być to przypadku szczególnie skomplikowane, gdzie niemożliwe będzie udzielenie odpowiedzi w ciągu 30 dni. W takim przypadku podmiot rynku finansowego musi udzielić klientowi informacji z wyjaśnieniem przyczyny opóźnienia, wskazując okoliczności, które muszą zostać ustalone dla rozpatrzenia sprawy, określając przy tym przewidywany termin rozpatrzenia reklamacji i udzielenia odpowiedzi, który nie może przekroczyć 60 dni od dnia otrzymania reklamacji.

W przypadku niedotrzymania 30-dniowego terminu lub terminu 60-dniowego, reklamację uważa się za rozpatrzoną zgodnie z wolą klienta.

Reklamacja do banku – odpowiedź banku na reklamację – czego warto dopilnować!

Zdarzają się sytuacje, w których banki często zbywają swoich klientów, udzielając zdawkowych odpowiedzi pozbawionych treści i w ogóle niewyjaśniających wskazanych wątpliwości. Jest to działanie niedozwolone!!!

Ustawa wyraźnie wskazuje elementy, które taka odpowiedź zawierać powinna, a są to:

  • uzasadnienie faktyczne i prawne, chyba że reklamacja została rozpatrzona zgodnie z wolą klienta;
  • wyczerpującą informację na temat stanowiska podmiotu rynku finansowego w sprawie skierowanych zastrzeżeń, w tym wskazanie odpowiednich fragmentów wzorca umowy lub umowy;
  • imię i nazwisko osoby udzielającej odpowiedzi ze wskazaniem jej stanowiska służbowego;
  • określenie terminu, w którym roszczenie podniesione w reklamacji rozpatrzonej zgodnie z wolą klienta zostanie zrealizowane, nie dłuższego niż 30 dni od dnia sporządzenia odpowiedzi.

W przypadku braku, któregoś z powyższych elementów w dalszym ciągu możemy kierować pisma do banku, odwołując się od nienależycie udzielonej odpowiedzi lub skierować wniosek o interwencję do Rzecznika Finansowego.

Nękanie przez firmy windykacyjne – jak się przed nim bronić? Działania firm windykacyjnych a egzekucja komornicza [2021 r.]

/

Bez wątpienia wierzyciel ma prawo domagać się od dłużnika spłaty zobowiązania, jednak należy mieć na uwadze, że każde podejmowane przez niego działanie związane z egzekucją długu musi być zgodne z prawem. Z doświadczenia jednak wiemy, że nie zawsze tak jest. Zjawiskiem dość powszechnym jest nękanie dłużników przez podmioty, które aktualnie są w posiadaniu wierzytelności przysługującej przeciwko nim. Do takich praktyk najczęściej uciekają się firmy parabankowe lub wyspecjalizowane w tym firmy windykacyjne.

Formy nękania, a uprawnienia windykatora

Nękanie dłużników przez wierzycieli stanowi kwestię często poruszaną przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz Rzecznika Praw Obywatelskich, którzy opowiadają się za karalnością nękania dłużników przez firmy windykacyjne. Jako działania naruszające dobra osobiste dłużnika wskazuje się:

  • nękanie natarczywymi telefonami;
  • kierowanie pytań dotyczących sytuacji osobistej dłużnika do jego sąsiadów, znajomych, współpracowników oraz członków rodziny;
  • nachodzenia dłużnika w jego miejscu zamieszkania.

Takie działania firm windykacyjnych mające na celu osaczenie dłużnika doprowadzają często do sytuacji, w której dłużnik nie widząc innego rozwiązania swojej niekomfortowej sytuacji zaciąga coraz to kolejne zobowiązania z przeznaczeniem na spłatę starych zobowiązań, koszty wzrastają i powstaje tzw. spirala zadłużenia. Takie nękanie często też bywa przyczyną dla powstania stanów depresyjnych i z punktu widzenia nękanego dłużnika jest bardzo szkodliwe dla zdrowia i komfortu psychicznego.

Uprawnienia windykatora

Podczas starcia z takim nękający windykatorem, każdy dłużnik powinien pamiętać, że uprawnienia windykatora są znikome w porównaniu z tymi, które posiada komornik, któremu prawo przyznaje szereg uprawnień mających na celu przeprowadzenie skutecznej egzekucji. Tak, więc windykatorzy powołując się na uprawnienia komornicze znacznie przekraczają swoje kompetencje zmuszając dłużnika do spłaty zadłużenia. W skrócie, uprawnienia windykatora ograniczyć się mają do rozmów z dłużnikiem, wzywania go do zapłaty czy podejmowania rokowań ugodowych.

W związku z powyższym dochodzimy do prostych wniosków, iż windykator pod żadnym pozorem nie może naruszać naszej przestrzeni osobistej, nachodzić nas w domu, uzyskiwać informacji od naszych bliskich czy najdalej idące – grozić dalszymi konsekwencjami.

Uprawnienia komornika – egzekucja komornicza

Tak na prawdę jedyną cecha wspólna komornika oraz windykatora jest chęć wyegzekwowania długów. Przede wszystkim komornik jest osobą pełniącą funkcję urzędowe tak jak np. sędzia, tak więc jego pracą jest przymusowa egzekucja rozstrzygnięć sądowych w drodze egzekucji komorniczej. Jak już wcześniej wspominaliśmy uprawnienia komornika są szersze niż działania, które podejmować może windykator.

Do wszczęcia takiej egzekucji niezbędne jest złożenie przez wierzyciela pozwu w odpowiednim sądzie. Dopiero po uprawomocnieniu się rozstrzygnięcia sądu, uwzględniającego roszczenie wierzyciela, komornik zaczyna działać, jednakże nie jest to działanie dobrowolne. Komornik nie posiada uprawnień, które pozwoliłyby mu zarekwirować nasz cały majątek, jego działania również są ograniczone przepisami prawa. Działania komornika nie mogą doprowadzić do sytuacji, w której dłużnik oraz jego rodzina zostaną pozostawieni bez środków do życia.

Egzekucja komornicza – co może podlegać egzekucji komorniczej, a co nie może być przedmiotem zajęcia?

Pomimo ograniczeń, uprawnienia komornicze w przedmiocie zajęcia naszego majątku są obszerne. Zajęciu może podlegać:

Wynagrodzenie za pracę
Kwota zajęcia komorniczego z wynagrodzenia uzależniona jest od wysokości płacy minimalnej. Minimalne wynagrodzenie jest wolne od zajęcia komorniczego. Jeżeli osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę zarabia najniższą krajową, komornik nie może potrącić ani złotówki z jej wynagrodzenia – z wyjątkiem zajęć alimentacyjnych. W przypadku wynagrodzenia wyższego niż płaca minimalna obowiązują następujące ograniczenia – Komornik może zająć maksymalnie 60% wynagrodzenia miesięcznego w przypadku dłużników alimentacyjnych (do dyspozycji dłużnika powinna pozostać równowartość 40% minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w danym roku), 50% wynagrodzenia miesięcznego w przypadku pozostałych dłużników. Nie wszystkim dłużnikom nie alimentacyjnym grozi zajęcie połowy pensji. Wszystkim pozostałym dłużnikom komornik może zająć tylko kwotę ponad minimalne wynagrodzenie.

Wynagrodzenie z umów cywilno-prawnych
Umowy o dzieło i umowy zlecenie. Co do zasady komornik może zająć 100% kwoty, chyba że stanowi ona jedyne źródło dochodu dłużnika.

Środki z rachunku bankowego
Komornik musi zostawić na koncie bankowym dłużnika kwotę wolną od zajęcia, która na rok 2021 wynosi 2800 zł brutto.

Nieruchomości

Ruchomości
Komornik ma prawo zająć większość ruchomości, z wyjątkiem tych najbardziej niezbędnych do życia.

Emeryturę i rentę
Komornik nie może jednak zająć całości tych kwot. Kwota wolna od zajęcia z emerytury jest stała i jest co roku waloryzowana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Ze względu na to, że waloryzacja świadczeń emerytalno-rentowych dokonywana jest na przełomie lutego i marca, w ciągu jednego roku obowiązują dwa różne typy kwot wolnych od zajęcia z emerytury. Jedne kwoty ważne są przez pierwsze dwa miesiące roku, a kolejne kwoty (już zwaloryzowane) ważne są od 1 marca do końca roku kalendarzowego.

Jak wynika z powyższych wyliczeń komornik może zająć bardzo dużą część majątku dłużnika, jednak jest szereg świadczeń i przedmiotów, które spod zajęcia komorniczego są wyłączone. Wyłączone spod egzekucji komorniczej są:

  • świadczenia z programu 500+;
  • zasiłki pielęgnacyjne
  • renty dla sierot;
  • alimenty;
  • zasiłki macierzyńskie i ojcowskie;
  • zasiłki socjalne;
  • przedmioty osobiste dłużnika.

Obrona przed uciążliwą egzekucją komorniczą

Jeżeli komornik dopuści się zajęcia przedmiotu lub środka utrzymania, do którego zajęcia uprawniony nie był lub w jakikolwiek inny sposób przekroczy swoje uprawnienia, przez co egzekucja komornicza stanie się dla dłużnika uciążliwa, przysługuje nam prawo do złożenia skargi na czynności komornika. Szczegółowo kwestię skargi na czynności komornika reguluje art. 767 kodeksu postępowania cywilnego.

Na złożenie skargi mamy tydzień od momentu dokonania zaskarżonej przez nas czynności przez komornika, a wnosimy ją do sądu rejonowego właściwego ze względu na siedzibę kancelarii komornika, za pośrednictwem komornika. Skarga musi czynić zadość wszelkim wymaganiom pisma procesowego, tak więc aby mieć pewność, że nasza sprawa zostanie rozpoznana bez zwłoki dobrze jest zwrócić się o pomoc w jej sporządzeniu do profesjonalnego pełnomocnika.

Obrona dłużnika przed natarczywym windykatorem

Przede wszystkich odpowiedzialność windykatora sprowadzać się będzie do odpowiedzialności karnej na podstawie art. 190a kodeksu karnego :

§ 1. Kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia lub istotnie narusza jej prywatność – podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Istnieje również szereg innych możliwości, z których taki nękający dłużnik może skorzystać jak np.:

  • Skarga do Prezesa Urzędu Konkurencji i Konsumenta;
  • wszędzie postępowania cywilnego, w celu ochrony dóbr osobistych dłużnika.

Jak wskazaliśmy praca windykatora znacznie różni się od pracy komornika, działają oni w różny sposób i posiadają różne uprawnienia. W przypadku kiedy któraś z wspomnianych postaci pojawi się w naszym życiu nie należy jednak podlegać wpływom lub w milczeniu znosić, często uporczywe zajęcia, warto w takiej sytuacji zwrócić się o pomoc profesjonalnego pełnomocnika, aby odzyskać spokój.

WEKSEL IN BLANCO – Zabezpieczenie, czy pole do nadużyć? [2021 r.]

Firmy finansowe bardzo często korzystają z weksla in blanco jako jednej z form zabezpieczenia spłaty kredytu. Podpisując taki weksel powinniśmy być świadomi ryzyka jakie na siebie przyjmujemy w związku z jego wystawienie oraz powinniśmy dysponować odpowiednią wiedzą, jak go wypełnić, aby ryzyko to ograniczyć do niezbędnego minimum.

Co to weksel in blanco?

Weksel in blanco to papier wartościowy, w którym jedna ze stron (kredytobiorca) zobowiązuje się do zapłaty nieokreślonej w nim sumy stronie przeciwnej (kredytodawcy). Przy wystawieniu takiego dokumenty nie jest wymagana wizyta u notariusza lub innego specjalisty z zakresu prawa. Wystawiają go zwykle osoby biorące udział w transakcji. Osoba wskazana na wekslu jako wierzyciel może domagać się na jego podstawie od dłużnika zapłaty określonej w nim sumy pieniędzy (i tylko pieniędzy, zobowiązanie wekslowe nie może dotyczyć rzeczy lub usług). Weksel in blanco charakteryzuje się tym, że w trakcie jego podpisywania brak jest części elementów, takich jak np. wcześniej wspomniana kwota do zapłaty.

Jak wypełnić weksel in blanco, aby mieć pewność, że nie będzie polem do nadużyć?

Jak już wcześniej wspominaliśmy, weksle stanowią dla przedsiębiorców zabezpieczenie wykonania umowy, w momencie, kiedy dłużnik nie dotrzymuje jej warunków, w takiej sytuacji instytucja będąca w posiadaniu takiego weksla może “puścić” go w obieg. Wierzyciel w takiej sytuacji zobowiązany jest wypełnić weksel na kwotę zadłużenia, jednakże może wydarzyć się sytuacja, w której dłużnik zostanie zmuszony do zapłaty kwoty przekraczającej jego zobowiązanie lub w skrajnym przypadku do zapłaty zobowiązania spłaconego lub nieistniejącego. Dla wierzycieli forma weksla jest bardzo korzystna, jednak dłużnikowi może skutecznie utrudnić obronę przed Sądem.

Kwestie wypełniania weksla szczegółowo reguluje Ustawa Prawo Wekslowe, która dla ważności weksla in blanco zastrzega, iż musi zostać podpisany odręcznie. Elementem koniecznym dla uznania ważności weksla in blanco jest sporządzenie dodatkowego dokumentu, który szczegółowo regulował będzie kwestie jego wypełniania. Dokument taki nosi nazwę deklaracji wekslowej lub rzadziej porozumienia wekslowego.

Deklaracja wekslowa jest dodatkowym zabezpieczeniem do weksla in blanco, w którym ustalona jest swoista instrukcja wypełnienia brakujących elementów weksla in blanco przez wierzyciela, np. kwota, jaką może wpisać na wekslu, a w związku z tym, że powiązana jest z konkretną umową kredytu powinna zastrzegać wypełnienie kwoty do wysokość przyjętego u wierzyciela zobowiązania.

Deklaracja wekslowa stanowiąca odrębny dokument od samego weksla in blanco oraz umowy, którą on zabezpiecza dla jak najwyższego zabezpieczenia naszych interesów, powinna zawierać następujące informacje:

  • datę zawarcia deklaracji, która powinna być taka jak data wystawienia weksla in blanco;
  • dane identyfikacyjne stron umowy, takie jak np. imię, nazwisko oraz adresy;
  • oświadczenie dłużnika o oddanie weksla in blanco w ręce wierzyciela;
  • oznaczenie miejsca oraz terminu płatności;
  • klauzula bezwarunkowego przyrzeczenia zapłaty;
  • zobowiązanie wierzyciela dotyczące oddania weksla w ręce dłużnika w momencie spłaty zobowiązania;
  • odręczne podpisy obu stron, zgodne z podpisami na wekslu in blanco.

Weksel obecnie może być napisany odręcznie, wymagana jest po prostu forma pisemna. Jednakże brak na wekslu, któregoś z powyższych elementów lub niemożność ich jednoznacznego określenia powoduje nieważność takiego weksla.

Jak wygląda obieg weksla in blanco?

Osoba uprawniona do otrzymania zapłaty zgodnie z wekslem ma możliwość przeniesienia przysługującego jej na podstawie weksla in blanco prawa na inną osobę. Taka operacja powszechnie nazywana jest puszczeniem weksla w obieg lub jego indosowaniem.

Wygląda to w ten sposób, że posiadacz weksla na jego odwrocie napisze “ustępuje na zlecenie” i w dalszej kolejności poda dane osoby na rzecz, której ustępuję prawo oraz złoży swój podpis, a na końcu przekaże swój weksel, od tego momentu nowemu wierzycielowi dłużnika. Zmiana posiadacza weksla podczas postępowania stanowi spory problem, ponieważ koniecznym jest udowodnienie przed Sądem, że nabywca weksla działał ze świadomością na szkodę dłużnika i wiedział o np. wypełnieniu weksla niezgodnie z deklaracją, stanem faktycznym lub że wiedział on o spłaceniu zobowiązania, które dany weksel zabezpieczał.

Co stanowi możliwość do nadużyć i jak zmniejszyć ryzyko związane z wystawieniem weksla in blanco?

Poza wskazanym powyżej wymogami, kolejnym sposobem na zmniejszenie ryzyka oszustwa w związku z wystawieniem weksla in blanco będzie umieszczenie na wekslu adnotacji o sporządzonej dla niego deklaracji wekslowej. W ten sposób żaden jego posiadacz nie będzie mógł wypełnić go pod wpływem własnej fantazji, a tylko i wyłącznie zgodnie z treścią takiej deklaracji.

Choć najlepiej skorzystać z innych sposobów zabezpieczenia, to jeżeli wystawienie weksla in blanco będzie niezbędne dla uzyskania kredytu poniżej przedstawimy kilka dodatkowych sposobów jak zabezpieczyć się przed ryzykiem nadużyć w wyniku wystawienia weksla:

  • istnieje sposób na wyłączenie możliwości indosowania weksla, wystarczy przy jego wystawieniu zamiast sformułowania “na zlecenie” umieścić zwrot “na rzecz” – w ten sposób wyłączymy możliwość przelania prawa z weksla na nowego wierzyciela;
  • zadbaj o to, aby od razu przy wystawianiu weksla zostało wypełnione jak najwięcej elementów- zmniejszysz tym samym ryzyko dowolności przy jego wypełnianiu przez wierzyciela, nie będzie on mógł zwyczajnie sfałszować tych danych;
  • deklaracje koniecznie sporządź w dwóch egzemplarzach i dopilnuj, aby została ona podpisana przez obie strony transakcji, w ten sposób wierzyciel nie będzie mógł powoływać się na nieznajomość treści postanowień deklaracji, bo przecież miał on swój egzemplarz!
  • zachował swój egzemplarz dokumentów, podczas próby oszustwa będziesz mógł powołać się na sporządzenie weksla wraz z deklaracją w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach;

Podsumowując weksel in blanco jest wekslem niezupełnym, chodź z roku na rok traci on na swojej popularności to jest rozwiązaniem wciąż spotykanym na rynku finansowym, a w obiegu znajduję się sporo tych właśnie papierów wartościowych. Jest od zabezpieczeniem wiążącym się z dużym ryzykiem, jednakże przy odpowiednim wypełnieniu takiego dokumentu jest to rozwiązanie bezpieczne.

Sprzedaż wierzytelności, cesja wierzytelności 2021 – czym jest i jak działa?

/

Cesja wierzytelności, czyli komu spłacić dług?

Często dłużnik znajduje się w sytuacji, kiedy to spłaty domaga się inny podmiot niż ten, u którego zobowiązanie zostało zaciągnięte. Kiedy po stronie dłużnika pojawia się zwłoka w spłacie zobowiązania, wierzyciele podejmują kroki w celu odzyskania płynności finansowej. Często też nie chcą rozpoczynać procesów przeciwko swoim dłużnikom z uwagi na ich przewlekłość, pieniądze chcą odzyskać stosunkowo szybko. W takiej sytuacji podmioty finansowe sprzedają swoje wierzytelności podmiotom trzecim, najczęściej Niestandaryzowanym Funduszom Sekurytyzacyjnym (takim jak Prokura, Ultimo, Kredyt Inkaso i tak dalej…). Cały proces nosi nazwę przelewu (cesji) wierzytelności.

Czym jest przelew wierzytelności, czyli cesja wierzytelności?

Cesja wierzytelności jest umową cywilnoprawną zawieraną między wierzycielem, a podmiotem trzecim, której przedmiotem jest istniejące zobowiązanie. Skutkiem takiej umowy, jest zmiana wierzyciela, który będzie miał prawo egzekwować istniejącą należność. W oparciu o nią cedent (jest to wierzyciel pierwotny) przelewa wierzytelność na cesjonariusza (podmiot skupujący zobowiązanie), który staje się nowym wierzycielem dłużnika. Po cesji wierzytelności pierwotne zobowiązanie dalej istnieje, dłużnik w dalszym ciągu jest dłużnikiem, lecz jedyną zmianą jest to, że musi on spłacić swój dług w ręce nowego wierzyciela. Do dokonania cesji wierzytelności nie jest potrzebna zgoda dłużnika na dokonanie czynności, ponieważ przepisy prawa cywilnego dopuszczają taką możliwość.

Czy wierzytelność można przelać – jakie niesie to skutki w stosunku do dłużnika?

Przekazanie długu innemu podmiotowi jest w pełni zgodne z prawem i regulowane przepisami kodeksu cywilnego. Jak zostało wcześniej wskazane, wierzyciel pierwotny nie musi uprzedzać dłużnika o swoim zamiarze, ale dopóki nie zostanie on powiadomiony o dokonanym przelewie, dłużnik ma prawo do płacenia na rachunek dotychczasowego wierzyciela (zbywcy długu), a ten będzie musiał się rozliczać z nowym wierzycielem (nabywcą długu). To korzystne dla dłużnika rozwiązanie, ponieważ nie na dłużniku powinna spoczywać konieczność orientowania się co dzieje się z jego długiem, a wszelkie obowiązki informacyjne w tej materii spoczywają na podmiotach dokonujących kupna zobowiązania.

Dłużnik oczywiście nie może być pokrzywdzony w rezultacie decyzji podjętych poza jego wiedzą, tak więc poza podmiotem na rzecz, którego zobowiązany jest świadczyć, nie zmienia się wiele. Zgodnie z art. 513 § 1 kodeksu cywilnego dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miałby przeciwko pierwotnemu wierzycielowi. Zatem w razie jakichkolwiek wątpliwości czy roszczeń, wszelkie swoje żądania możemy kierować do podmiotu, który zakupił nasz dług.

Jakie wierzytelności mogą podlegać cesji?

Co do zasady możliwości przelewu wierzytelności są nieograniczone, przepisy prawa zobowiązań wskazują jedynie na trzy ograniczenia co do zawierania umowy przelewu wierzytelności. Nie można zawrzeć takiej umowy, jeżeli:

  • byłoby to sprzeczne z prawem;
  • byłoby to sprzeczne z zastrzeżeniami umowy;
  • byłoby to sprzeczne z właściwością zobowiązania.

Wyjaśniając powyższe, przelew byłby sprzeczny z prawem, jeżeli naruszałby ograniczenia wynikające z obowiązujących przepisów prawa. Jeżeli umowa pierwotnego zobowiązania zawierałaby zastrzeżenie odnośnie zakazu zbywania długu, to taka cesja byłaby nieskuteczna. Na koniec, przelew byłby sprzeczny z właściwością zobowiązania, gdyby zobowiązanie takie miało charakter np. ściśle osobisty.

Możliwości procesowe przy sprzedaży długu- zarzuty dotyczące cesji wierzytelności

W związku z tym, iż dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miałby przeciwko pierwotnemu wierzycielowi, wierzytelność po cesji zostaje obciążona wszelkimi zarzutami, którymi była obciążona w stosunku do wierzyciela pierwotnego. Dodatkowo, sytuacja prawna dłużnika nie może ulec pogorszeniu w skutek cesji, a cesjonariusz nabyć może tylko tyle praw, ile posiadał jego poprzednik prawny, co znaczy tyle, iż od dłużnika nie może żądać świadczenia ponad to, które przysługiwało wierzycielowi pierwotnemu. Wszelkie obowiązki dowodowe w tej materii leżą po stronie cesjonariusza, tak więc to on musi przed sądem udowodnić, że zakupił to właśnie zindywidualizowane i skonkretyzowane zobowiązanie i, że przysługuje ono przeciwko konkretnemu dłużnikowi, co niekiedy nastręcza skupującym długi wiele trudności. Przede wszystkim cesjonariusz zobowiązany jest do udowodnienia, że pierwotne zobowiązanie istniało w dochodzonej wysokości i przeciwko dłużnikowi oraz że cesja wierzytelności, która jest podstawą legitymacji czynnej w procesie jest skuteczna. Tak, więc do grupy najczęściej podnoszonych przeciwko nabywcy wierzytelności zarzutów będą należały m.in.:

  • Zarzut braku legitymacji czynnej powoda (a więc brak wykazania skuteczności cesji, na co może składać się np. wymagalność sprzedanego roszczenia lub zapłata ceny za kupno wierzytelności);
  • Zarzut nieistnienia dochodzonej przez nabywcę wierzytelności;
  • Zarzut częściowego spełnienia świadczenia;
  • Zarzut nieudowodnienia roszczenia co do wysokości;
  • Zarzut braku wymagalności sprzedanej wierzytelności.

Pamiętaj zatem, że w przypadku kupna Twojego zobowiązania przez Fundusz Sekurytyzacyjny przysługuje Ci szerokie pole obrony – w tym również przed sądem.

Czy z nabywcą wierzytelności można podpisać ugodę?

Nasi klienci często zastanawiają się również czy z Funduszem Sekurytyzacyjnym, który kupił ich zobowiązanie, można się porozumieć. Dłużnik jak najbardziej ma możliwość podpisania umowy ugody z nowym wierzycielem w ramach restrukturyzacji zobowiązania, i może być to rozwiązaniem korzystnym, bo przyczynić się może do uniknięcia długiego postępowania i może otworzyć drogę do dogodnej dla nas spłaty zobowiązania.

Warto podchodzić jednak do takich decyzji z głową i uzgodnić propozycję ugodową z prawnikiem. Niejednokrotnie zdarza się, że Fundusze kupują wierzytelności wadliwe, a więc przedawnione, zawyżone lub niewymagalne. Takie zobowiązanie możesz natomiast kwestionować. Może się również okazać, że wcale nie musisz go spłacać.

Restrukturyzacja zadłużenia 2021 – czyli zmiana warunków spłaty zobowiązania

/

Podejmując długoterminowe zobowiązanie finansowe warto zorientować się z jakich rozwiązań będziemy mogli skorzystać, kiedy nasza sytuacja finansowa w obliczu nieoczkiwanych trudności ulegnie drastycznej zmianie i jakie istnieją sposoby na zabezpieczenie się zanim bank wyegzekwuje niespłacane należności na drodze sądowej. Jednym z rozwiązań przydatnych w obliczu problemów ze spłatą kredytu/pożyczki jest właśnie restrukturyzacja zadłużenia!

Czym jest restrukturyzacja zadłużenia?

Restrukturyzacja zadłużenia jest rozwiązaniem proponowanym przez banki oraz inne instytucje finansowe klientom, którzy z różnych przyczyn wpadli w problemy ze spłatą swojego zobowiązania i w związku z tym nie są w stanie spłacać zadłużenia w terminach i na zasadach ustalonych w pierwotnej umowie. Tak więc restrukturyzacja zadłużenia to nic więcej, jak po prostu zmiana warunków jego spłaty.

Najczęściej na rynku finansowym spotykana jest restrukturyzacja kredytów bankowych, ponieważ do świadczenia takich usług zobowiązuje Prawo bankowe. Podobne rozwiązania oferuje także wiele firm pożyczkowych.

Możliwość restrukturyzacji gwarantuje kredytobiorcom ustawa Prawo bankowe z dnia 29 sierpnia 1997 r. – art. 75c niniejszej ustawy wskazuję, że bank powinien na wniosek kredytobiorcy umożliwić mu restrukturyzację zadłużenia, jeśli tylko jest ona uzasadniona sytuacją finansową lub gospodarczą, w jakiej się znalazł. Tak, więc jak wynika wprost z przepisu jedyną przesłanką jaką musimy spełnić, aby bank umożliwił nam spłatę zobowiązania na dogodnych warunkach jest znalezienie się w obiektywnie uzasadnionej trudnej sytuacji finansowej lub gospodarczej.

Kiedy możemy ubiegać się o restrukturyzację zobowiązania?

O zmianę warunków zadłużenia możemy ubiegać się w każdym momencie spłaty naszego zobowiązania. Instytucje finansowe są również zobowiązane do poinformowania swojego klienta podczas wzywania go do zapłaty o takiej możliwości, przed tym jak zdecydują się zastosować najboleśniejszą sankcję dotyczącą opóźnień w spłacie kredytu, tj. wypowiedzą łączą ich z klientem umowę. Po uzyskaniu takiego wezwania z informacją o możliwości restrukturyzacji zadłużenia, również jak najbardziej możemy wystąpić do naszego wierzyciela z takim wnioskiem. Jednakże, najlepiej od razu, kiedy pojawią się trudności ze spłatą poinformować bank o zaistnieniu takich okoliczności.

Udostępnienie klientom takiego rozwiązania, jakim jest restrukturyzacja zadłużenia wynika z doświadczenia bankowego. Instytucję finansowe doskonale zdają sobie sprawę z tego, że w momencie podejmowania decyzji kredytowej nasza sytuacja finansowa mogła być znacznie dogodniejsza – dobra praca, wysokie zarobki i co za tym idzie wysoka zdolność kredytowa. Jednakże życie bywa przewrotne, wypadek, utrata pracy czy inne niespodziewane zdarzenia mogą spowodować, że nasze możliwości finansowe znacznie się skurczą i tutaj pojawia się możliwość restrukturyzacji zadłużenia.

Z restrukturyzacji mogą również skorzystać dłużnicy, których sytuacja finansowa w ostatnim czasie uległa poprawie na lepsze. Dzięki temu mogą skrócić czas spłaty i szybciej pozbyć się zadłużenia, zaoszczędzając przy tym na odsetkach oraz kosztach ubezpieczenia kredytu (w takiej sytuacji będzie przysługiwał nam zwrot świadczenia za okres niewykorzystany) – jednak w takim wypadku musimy się liczyć również z wyższą ratą.

Na czym polega restrukturyzacja i jak złożyć wniosek?

Bank może zrestrukturyzować kredyt na wiele sposobów, dzieje się to na zasadach ustalonych razem z kredytobiorcą i biorąc pod uwagę jego aktualną sytuację finansową. Tak, więc restrukturyzacja może przybrać formę np.:

  • zmiany harmonogramu spłat – polega na wydłużeniu lub skróceniu okresu kredytowania. Przy wydłużeniu okresu zwiększa się ilość rat, a co za tym idzie, zmniejsza ich wysokość- w skutek tego może jednak wzrosnąć całkowity koszt kredytu. Przy skróceniu okresu kredytowania raty będą wyższe, ale spłacając kredyt szybciej, można sporo zaoszczędzić na kosztach ubezpieczenia, czy odsetkach;
  • przewalutowania kredytu;
  • wakacji kredytowych/odroczenia spłaty kredytu – jest to odroczenie terminu spłaty rat w całości- to znaczy, że przez określony czas będziemy zwolnieni ze spłat rat, jednak odsetki nadal będą naliczane. Długość wakacji kredytowych uzależniona jest od wielu czynników i może trwać nawet kilka miesięcy. Po upływie ustalonego czasu kredytobiorca wraca do regularnej spłaty zobowiązania; takie wakacje mogą umożliwić nam stabilizację sytuacji, a na pewno zyskamy chwilę wytchnienia oraz czasu na przemyślenie i podjęcie dalszych kroków zmierzających do spłaty zobowiązania;
  • rat balonowych – opierają się na zamianie rat stałych na raty rosnące. Dzięki temu zabiegowi od momentu przyznania restrukturyzacji będzie można płacić niewielkie albo nawet zerowe raty. Później jednak koszty te się wyrównają, a raty końcowe będą wyższe;

Podstawę dla restrukturyzacji stanowi złożony przez nas wniosek o restrukturyzację zobowiązania. Wniosek taki możemy sporządzić działając przez profesjonalnego pełnomocnika lub samodzielnie. Jednakże, sporządzając taki wniosek pamiętajmy, aby umieścić w nim dane umożliwiające identyfikację nas oraz naszego zobowiązania, takie jak: imię i nazwisko oraz numer umowy z datą jej zawarcia. W następnej kolejności określ dokładnie swoją propozycję restrukturyzacji oraz opisz przyczyny, którymi motywujesz swoje żądanie. Powołując się na okoliczności uzasadniające nasz wniosek warto również przedstawić instytucji dowody na poparcie naszych twierdzeń, dokumenty potwierdzające naszą skomplikowaną sytuację. Taki wniosek na koniec podpisz i złóż osobiście w placówce twojego wierzyciela lub prześlij na adres listem.

Konsekwencje nierozpoznania przez bank wniosku o restrukturyzację przed wypowiedzeniem umowy?

Na instytucjach bankowych przed wypowiedzeniem umowy ciążą doniosłe w skutkach obowiązki informacyjne. Niniejsze obowiązki wskazuje art.75c prawa bankowego, o którym mowa była też wyżej.

W pierwszej kolejności bank zobowiązany jest wezwać dłużnika znajdującego się w opóźnieniu do zapłaty, wyznaczając mu do tego termin nie krótszy niż 14 dni. Wezwanie to musi zawierać informację o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Dyspozycja omawianego przepisu wskazuję również, że bank, na wniosek kredytobiorcy powinien, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminu spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy.

Wskazuje się również, że omawiana restrukturyzacja dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę, tak więc decyzja o nowym sposobie spłaty nie może być poddana arbitralnej decyzji banku, a winna być wynikiem konsensu między dłużnikiem, a bankiem. Na sam koniec, jeżeli bank odrzuca nasz wniosek, jest zobowiązany bez zbędnej zwłoki przekazać dłużnikowi pisemnie szczegółowe wyjaśnienia dotyczące powodów odrzucenia naszego wniosku.

Tak więc, w przypadku, gdy powyższe przesłanki nie zostały spełnione, czynność prawna banku polegająca na wypowiedzeniu umowy jest nieważna (art. 58 § 1 k.c.). W szczególności nie prowadzi ona do wymagalności wierzytelności banku o spłatę tej części kredytu, co do której kredytobiorca nie pozostawał w opóźnieniu.